zoektocht naar mijn roots

 

Tineke en het verlangen naar Brazilië

In 2012 gebeurde er iets belangrijks in mijn leven.

Ik bouwde een bijzondere vriendschap op met Tineke, de moeder van twee Braziliaanse adoptiekinderen. Haar kinderen zaten in een vergelijkbare situatie als ik. Ook zij waren geadopteerd uit Brazilië en hadden een land en een familie achter zich die ze niet zelf hadden kunnen leren kennen.

We begrepen elkaar.

We wisten hoe het voelde om geadopteerd te zijn en vragen te hebben over waar je vandaan komt.

Zo leerde ik Tineke, de adoptiemoeder van Sara en mijn naamgenoot Carlos, kennen.

Ik vertelde haar hoeveel ik verlangde naar een ontmoeting met mijn biologische ouders. Ik wilde niet alleen mijn familie vinden, maar ook mijn geboorteland leren kennen. Ik wilde de Braziliaanse cultuur ervaren en eindelijk begrijpen waar een deel van mijn verhaal vandaan kwam.

Tineke begreep dat.

Zij had zelf al met haar kinderen een reis naar Brazilië gemaakt. Ze vond het belangrijk dat haar kinderen wisten waar ze vandaan kwamen.

Samen stelden we een e-mail op aan Wereldkinderen. Tineke had de contactgegevens van de organisatie.

Omdat ik inmiddels ouder was dan achttien jaar, kon ik zelf mijn geboorteakte opvragen.

En toen kwam er opeens een envelop uit Brazilië.

Ik was ontzettend blij.

Mijn e-mail had geholpen, vertelde ik aan Tineke.

Maar toen ik de envelop opende, bleek er veel meer in te zitten dan alleen de geboorteakte waar ik om had gevraagd.

Er zat een compleet politiedossier bij.

Ik schrok.

Het dossier bevatte informatie over mijn vroege jeugd en de gebeurtenissen die mij waren overkomen. Het kwam hard binnen om dit allemaal zwart op wit te zien staan. Waarschijnlijk heeft een deel van de lichamelijke verminkingen die ik als kind heb opgelopen hiermee te maken.

Maar tussen alle informatie stond ook iets wat voor mij enorm belangrijk was.

Namen.

De naam van mijn biologische moeder.

De naam van mijn broertje.

En de namen van mijn zussen.

Voor het eerst had mijn zoektocht naar mijn biologische familie echte aanknopingspunten.

Ik dacht: nu kan het zoeken beginnen.

Maar zo eenvoudig zou het helaas niet worden.

 

Spoorloos

Op een gegeven moment besloot ik mijn zoektocht ook via Spoorloos voort te zetten.

Ik vertelde mijn adoptieouders dat ik mij had aangemeld.

De makers van het programma wilden met mij aan de slag, maar mijn adoptieouders wilden niet op televisie verschijnen.

Mijn vader wilde mij beschermen.

Hij zei tegen mij dat de omgeving waar ik vandaan kwam onmenselijk kon zijn en dat de sloppenwijken gevaarlijk konden zijn.

Hij wilde daarom niet dat ik met een cameraploeg naar Brazilië zou gaan.

Aanvankelijk was ik daar helemaal niet blij mee.

Ik wilde juist mijn familie vinden.

Ik wilde antwoorden.

Maar mijn vader vertelde dat hij mij wilde beschermen. Uiteindelijk stelde hij voor om samen met mij naar Brazilië te gaan, maar dan zonder camerateam.

Het traject met Spoorloos ging daardoor niet door.

Mijn zoektocht kwam opnieuw stil te liggen.

 

Nada en de vriendschap voor het leven 

Jaren gingen voorbij.

Toen ik achttien was, ontmoette ik tijdens het uitgaan in Arnhem (Nada Van Schuylenburg).

Wat begon als een ontmoeting groeide uit tot een bijzondere vriendschap. Inmiddels kennen we elkaar al ongeveer twaalf jaar en is Nada mijn beste vriendin.

We spraken regelmatig over mijn adoptie en mijn verlangen om mijn biologische moeder en mijn familie te vinden.

Achteraf bleek dat mijn biologische moeder rond de periode waarin ik haar wilde gaan zoeken nog leefde. Kort daarna is zij overleden.

Dat wist ik toen niet.

We wisten eigenlijk niet goed hoe we moesten beginnen met zoeken.

Het leven ging ondertussen verder.

Ik was bezig met werk en studie.

Nada had haar eigen studie en later haar eigen gezin.

De zoektocht raakte daardoor opnieuw op de achtergrond.

Maar helemaal verdwenen was mijn verlangen nooit.

Ik gaf op, maar nada niet!!!

Op een gegeven moment besloot Nada opnieuw te gaan zoeken.

Ze ging op internet zoeken naar DNA-databanken over de hele wereld. Ze vond verschillende mogelijkheden en besloot een DNA-kit te kopen.

Bij mij werd een DNA-test afgenomen.

Een paar maanden later kwam er een e-mail binnen.

Er waren mogelijke familieverbanden gevonden.

Tweede-, derde- en vierdegraads familieverbanden.

De resultaten wezen naar precies het gebied waar ik geboren was.

Voor het eerst hadden we een spoor.

Maar een spoor is nog geen familie.

Het voelde soms als zoeken naar een speld in een hooiberg.

Toch gaf Nada niet op.

Ze bleef zoeken.

Er werd nog een DNA-kit gekocht.

Ook dat leverde niet direct de antwoorden op waar we op hoopten.

We schakelden zelfs Fiom in en betaalden daarvoor een bedrag, maar ook daar kwam geen doorbraak uit.

Toch bleef Nada geloven dat we mijn familie konden vinden.

Het telefoontje

Op een doordeweekse avond ging rond half elf mijn telefoon.

Het was Nada.

Dat tijdstip herinner ik mij nog altijd.

Ze zei:

“Carlos, ga even zitten.”

Ik wist niet wat ik moest verwachten.

Toen vertelde ze het.

“Ik en Manuel willen jou een reis naar Brazilië aanbieden voor je dertigste verjaardag.”

Ik was stil.

Roots reis Brazilië 

Na al die jaren zoeken kreeg mijn grootste wens ineens een kans om werkelijkheid te worden.

Ik kon eindelijk naar Brazilië.

Naar het land waar mijn leven was begonnen.

Ik kon mijn biologische familie gaan zoeken.

Ik kon de cultuur leren kennen.

Ik kon met mijn eigen ogen zien waar ik vandaan kwam.

Ik schrok van het nieuws, maar tegelijkertijd was ik ontzettend blij en dankbaar.

Voor mij betekende die reis veel meer dan een vakantie.

Het was een kans om een deel van mezelf terug te vinden.

https://www.polarsteps.com/CarlosWiltink/24488865-roots-reis-brazilie-carlos?referral=true

De mensen achter mijn rootsreis

Een reis naar je geboorteland maak je misschien zelf, maar mijn zoektocht naar mijn roots heb ik nooit helemaal alleen gedaan.

Achter mijn reis naar Brazilië stond een bijzonder team van mensen die allemaal op hun eigen manier belangrijk zijn geweest.

Line Pellegrom, woont al ongeveer 20 jaar in Brazilië en is daar getrouwd met een Braziliaan. Zij werd de contactpersoon tussen mij en mijn biologische familie en zou mij tijdens mijn reis ook persoonlijk ontmoeten. Een belangrijke schakel tussen Nederland en Brazilië.

Nada van Schuylenburg, ken ik sinds mijn achttiende. Inmiddels is zij mijn beste vriendin. Ze heeft mij door de jaren heen op ontzettend veel manieren geholpen met mijn levensverhaal en mijn zoektocht naar mijn biologische familie. Ze bleef zoeken toen het moeilijk werd en ging uiteindelijk met mij mee naar Brazilië.

 

Tinke en Ad Anker, hebben zelf twee Braziliaanse adoptiekinderen, Sara en mijn naamgenoot Carlos. In 2012 leerde ik Tinke kennen en dankzij haar contacten met Stichting Wereldkinderen kon mijn zoektocht naar mijn biologische familie echt beginnen.

Samen stuurden we een e-mail naar Wereldkinderen. Uiteindelijk kreeg ik mijn geboorteakte én een belangrijk politiedossier met informatie over mijn verleden.

Jaren later waren Tinke en Ad opnieuw onderdeel van mijn bijzondere reis naar Brazilië.

Van de eerste zoektocht in 2012 tot mijn terugkeer naar Brazilië.

 

Regina Greidanus, hielp mij met mijn Portugees. Omdat ik de Portugese taal niet goed genoeg beheers, was haar hulp ontzettend waardevol. Ze hielp mij niet alleen met de taal, maar ook met het vertalen en regelen van Braziliaanse documenten die belangrijk waren voor mijn zoektocht naar mijn biologische familie én voor mijn toekomstplannen. Haar hulp gaf mij de mogelijkheid om belangrijke zaken beter te begrijpen, te regelen en voor te bereiden.

Pauline Hillen, is voormalig manager van Wereldkinderen en zet zich al jarenlang in voor geadopteerden die op zoek zijn naar hun biologische familie, onder andere in Brazilië. (stichtingdna.nl⁠)

Ook zij is op haar eigen manier onderdeel geweest van mijn zoektocht naar mijn roots. Daar ben ik haar dankbaar voor.

Iedereen had een eigen rol: zoeken, vertalen, contacten leggen, ondersteunen of er gewoon voor mij zijn.

Samen vormden zij mijn zoektochtteam.

Ad Anker – Line Pellegrom – Nada van Schuylenburg – Pauline Hillen – Regina Greidanus – Tinke Anker

Mijn rootsreis was daardoor niet alleen mijn reis.

Het was een reis die door veel mensen samen mogelijk werd gemaakt.

Van Nederland naar Brazilië.
Van zoeken naar ontmoeten.
Van mijn verleden naar mijn toekomst. 🇧🇷❤️

Een nieuw hoofdstuk

Terwijl mijn zoektocht naar mijn roots doorging, veranderde ook mijn leven in Nederland.

In 2021 stond ik na 24 jaar voor het eerst echt op eigen benen.

Geen 24-uursbegeleiding meer.

Geen instelling waar iemand anders bepaalde hoe mijn dag eruitzag.

Ik had mijn eigen appartement.

Mijn eigen plek.

Mijn eigen verantwoordelijkheid.

Ik had in vier Nederlandse instellingen gewoond en was in totaal drie keer geadopteerd.

En opeens moest ik alles zelf doen.

Zelf boodschappen halen.

Zelf koken.

Mijn huishouden regelen.

Mijn afspraken bijhouden.

Mijn eigen keuzes maken.

Voor veel mensen zijn dat normale dingen.

Voor mij waren het enorme stappen.

Ik had jarenlang binnen instellingen geleefd. Nu moest ik ontdekken hoe het was om zelfstandig te leven.

Het was spannend.

Maar het was ook een overwinning.

Want ik had hier zelf hard voor gewerkt.

Ik had geleerd om steeds meer de regie over mijn eigen leven te nemen.

Daarom is één ding mij altijd bijgebleven:

Geef nooit op.

Als je iets echt wilt, ga ervoor.

Misschien lukt het niet meteen.

Misschien duurt het jaren.

Misschien moet je onderweg meerdere keren opnieuw beginnen.

Maar blijf geloven in wat voor jou belangrijk is.

Mijn leven had mij al vaak laten zien dat dingen anders kunnen lopen dan je verwacht.

Toch stond ik daar in 2021.

Met mijn eigen appartement.

Met mijn eigen leven.

En met mijn eigen toekomst voor mij.

Ik had nog steeds veel vragen.

Over mijn verleden.

Over mijn familie.

Over Brazilië.

Maar ik had inmiddels iets wat ik vroeger niet had.

Mijn eigen stem.

Mijn eigen keuzes.

Mijn eigen regie.

En ik wist dat mijn verhaal nog lang niet voorbij was.

Dankbaarheid

Ik weet ook dat ik deze weg niet helemaal alleen heb afgelegd.

Er zijn veel zorgverleners geweest die mij onderweg hebben geholpen.

Niet iedereen heeft altijd begrepen wat ik nodig had, maar er zijn mensen geweest die naar mij luisterden, mij kansen gaven en in mij bleven geloven.

Zonder sommige van die mensen was mijn leven anders gelopen.

Daar ben ik dankbaar voor.

Jullie hebben allemaal, op jullie eigen manier, een plekje gekregen in mijn Braziliaanse hart.

Liefs,

Carlos

 

Een zorgverlener van mij aan het woord

Hé Carlos, eindelijk is het zo ver en gaat je wens om meer zelfstandigheid te krijgen in vervulling. Mooi dat we dit met elkaar zo snel voor elkaar hebben gekregen. Je hebt er zelf hard voor gewerkt en steeds de regie genomen in het hele proces. Ik vond het mooi je in de laatste fase te mogen interpreteren en te zien hoe je er voor ging. Ook onze vele gesprekken zullen me nog lang bijblijven. Wat heb jij veel meegemaakt en een bijzonder levensverhaal. Wie weet mag ik je nog wat langer gemeen en ook je volgende fase meemaken. Ik heb gezegd dat als het definitief is dat je het Bastion gaat verlaten, je een appeltaart krijgt, ja ja, zonder slagroom. Dus bij deze, geniet ervan en bedankt voor je vertrouwen en fijne samenwerking! Carlos, stel ons niet teleur en laat je niet tegen houden door anderen.